Van diepe burn-out naar wandelcoach: Waarom ik het roer volledig omgooide!
Daar sta je dan. Je bent volledig opgebrand, de diagnose Burn-out i.c.m. cPTSS slaat in als een bom, en de reguliere zorginstanties zetten je op een wachtlijst van maar liefst +18 maanden voor psychologische hulp en ondersteuning.
Ondertussen draait het leven thuis keihard door met twee jonge kinderen en een partner met Niet-Aangeboren Hersenletsel (NAH).
Dit was tot 3 jaar geleden mijn rauwe realiteit. In die uitzichtloze diepte wist ik één ding heel zeker: dit kan en mag zo niet langer. Het totale gebrek aan directe, juiste hulp dwong mij om zelf de regie te pakken en te vechten voor mijn eigen burn-out herstel.
De diepste diepten: Als het elastiek definitief knapt.....
Als je altijd maar doorgaat, over je grenzen heen fietst en de ballen van een druk gezinsleven hoog probeert te houden, knapt er een keer een elastiek. en hoe...... Bij mij knapte dat elastiek grondig. Een zware burn-out in combinatie met cPTSS (complexe posttraumatische stressstoornis) trok het fundament onder mijn voeten vandaan.
Volledig, ineens. zonder waarschuwing? Echt niet.... De signalen negeerde ik en ontkende ik volledig. Want; dat overkomt mij niet. Nou wel dus. (Cliché maar had ik maar eerder naar mijn lijf en gevoel geluisterd)
De situatie thuis vroeg om een sterke basis:
- Twee jonge kinderen die hun vader nodig hadden.
- Een vrouw met NAH, wat intensieve zorg, structuur en mentale veerkracht vraagt.
- Een leeggelopen batterij waardoor zelfs de kleinste dagelijkse taken voelden als het beklimmen van de Mount Everest.
- En daarnaast een verantwoordelijke baan....
Het gevoel van machteloosheid was compleet toen bleek dat de professionele hulpverlening haperde. Anderhalf jaar wachten op een intake? In een situatie die nú om een oplossing vroeg? Dat was het omslagpunt. "Als het systeem mij niet kan helpen," dacht ik, "dan ga ik het zelf uitvogelen. En daarna ga ik zorgen dat anderen niet zo lang in de kou hoeven te staan."
En dan is daar de volgende berg die zich aandient en geen kleintje ook:
12 maart 2024 16:15h, diagnose: acuut nierfalen. Nierfunctie minder dan 3%, Overlevingskans 1 tot 2 dagen. Oorzaak? Auto-immuun ziekte, out of the blue. Dat kan er ook nog wel bij.
En mijn kinderen dan? Ga het maar regelen. Onderzoeken, puncties, heel veel emotionele en verdrietige momenten en ruim 2 jaar later ben ik er nog steeds. Nierfunctie 45% en wordt niet beter. Passen en meten maar het gaat goed.
De ommekeer: De psychologie achter het herstel!
Ik ben niet alleen opgekrabbeld uit die diepte; ik heb van mijn grootste crisis mijn grootste kracht gemaakt. Om te begrijpen hoe het menselijk brein, stress en trauma écht werken, ben ik vol overgave gaan studeren als ware het een missie. Ik wilde geen oppervlakkige trucjes, maar diepgaande, wetenschappelijke kennis gecombineerd met mijn eigen praktijkervaring. Leuk, positief.
De afgelopen 2 jaren heb ik mijzelf volledig herpakt en de volgende opleidingen met succes afgerond:
Basis-, sociale- en klinische psychologie:
Om de theoretische en medische achtergrond van stress, trauma en menselijk gedrag door en door te begrijpen. Als in oorzaak en gevolg.
Diploma Lifecoach:
Gericht op het herstellen van de innerlijke balans, doelen stellen en patronen doorbreken.
Diploma Wandelcoach:
Omdat ik aan den lijve heb ondervonden dat urenlang binnen praten niet werkt als je zenuwstelsel onder hoogspanning staat. De natuur is de krachtigste praktijkruimte die er is.
Nu volledig in staat om anderen, om hen die deze hulp hard nodig hebben, bij te staan.
Vandaag de dag sta ik hier niet meer als de man die vastliep, maar als de iemand die weet hoe je de weg naar buiten vindt.
Juist omdat ik in die diepste, donkerste put heb gezeten, begrijp ik situaties zonder dat je veel woorden nodig hebt.
Ik ken de schaamte, de angst, de fysieke uitputting en de frustratie van het kastje-naar-de-muur-verhaal in de zorg.
Wat een rijkdom. En dat meen ik oprecht!!
Maak er een mooie dag van allemaal. Groet Arjan Tuin