Van overleven naar écht leven:
Wat een nierfunctie van 45% mij leerde over mentale veerkracht
Als je tot twee keer toe oog in oog, met een waarschijnlijk einde van alles, hebt gestaan, kijk je heel anders naar de wereld. Eerst sloeg de combinatie van een zware burn-out en cPTSS het fundament onder mijn leven vandaan, compleet met een uitzichtloze wachtlijst in de zorg. En net toen ik dacht dat ik de zwaarste berg had beklommen, viel op 12 maart 2024 mijn nierfunctie plotseling uit naar minder dan 3%. Nu, ruim twee jaar later, sta ik hier nog steeds. Die 45% resterende nierfunctie is een dagelijks herinnering aan mijn overleving, maar de échte winst zit in mijn mentale veerkracht. Mijn diepste crisis is getransformeerd in een ongekende rijkdom: de kracht om een ieder te helpen herstellen die het nu nodig heeft in de vorm van Lifecoach als Herstelcoach072 en Wandelcoach072.
De illusie van "dat overkomt mij niet"
We zijn meesters in het negeren van ons eigen lichaam. Zeker als je een verantwoordelijke baan hebt, een jong gezin runt en thuis de kar moet trekken in situaties als met een partner met Niet-Aangeboren Hersenletsel (NAH). Je negeert de signalen, ontkent de vermoeidheid en fietst stelselmatig en volgas over je grenzen heen. Want tja, omvallen? Dat overkomt vooral anderen, niet jou.
Totdat het elastiek definitief knapt. Bij mij gebeurde dat niet alleen mentaal, maar daarna ook fysiek door een acute auto-immuunziekte. Het weigeren te luisteren naar mijn lijf kostte me bijna het leven. Het is het grootste cliché dat er bestaat, maar het is waar: had ik destijds maar eerder naar mijn gevoel geluisterd. Die harde les gebruik ik nu om jou te spiegelen, nog voordat jouw elastiek definitief breekt.
Passen en meten is het nieuwe winnen
Vandaag de dag is mijn situatie nog steeds niet 'perfect' of 'makkelijk'. Mijn nierfunctie is stabiel op 45%, ik heb heel veel last van de warmte zoals afgelopen periode en sporten gaat wel maar bij lange na niet zoals ik het het liefst doe. En nee, dat wordt helaas niet meer beter. Thuis vraagt de situatie nog steeds om structuur en de zorg voor twee opgroeiende kinderen stopt nooit. Het is elke dag passen en meten.
Maar het grote verschil met toen is dat ik de regie volledig terug heb. Door mijn studies in de basis-, sociale- en klinische psychologie begrijp ik heel erg veel beter hoe oorzaak en gevolg werken in ons brein en zenuwstelsel. Ik heb geleerd hoe je:
Harde grenzen stelt:
Zonder schuldgevoel 'nee' zeggen tegen overbelasting.
Energie kan managen:
Bewustzijn van wat je batterij leeg trekt en wat hem juist oplaadt.
Rust claimt in de hectiek:
Accepteren wat er is, en van daaruit krachtig vooruitkijken.
Begrijpen zonder woorden:
Wanneer je momenteel vastloopt door extreme of chronische stress, een naderende burn-out of de emotionele nasleep van een ingrijpende periode als een trauma of PTSS ervaart, zoek je geen theoretische praatjes. Je zoekt iemand die de rauwe realiteit kent. Iemand die weet hoe zwaar de Mount Everest van de dagelijkse vaatwas kan voelen als je batterij op 0% staat.
Omdat ik in die allerdiepste, donkerste put heb gezeten, begrijp ik jouw situatie vaak al zonder dat je veel woorden hoeft te gebruiken. Ik ken de schaamte, de angst, de fysieke uitputting en de frustratie van het kastje-naar-de-muur-verhaal in de reguliere zorg. Dat ik die loodzware rugzak heb gedragen en nu met succes de praktijk van Herstelcoach072 en Wandelcoach072 run, ervaar ik als een enorme rijkdom. En dat meen ik oprecht.
Wil je meer weten? Kijk dan op: www.herstelcoach072.com
Foto genomen in het Maalwater Heiloo door Herstelcoach072