Heb je dat ook weleens? Je zit thuis met een burn-out, PTSS, een jeugdtrauma, chronische stress of de naweeën van Niet-Aangeboren Hersenletsel (NAH). Je hoofd zit bomvol en je lijf voelt loodzwaar. En juist op dat moment scroll je langs tips die zeggen dat je 'steentjes moet gaan stapelen' of 'naar de wolken moet kijken'.

Vanmorgen tikte ik de 6 kilometer aan. Deze zaten om 07:30h in de benen. Gewoon, alleen en in alle rust. Geen schermen, geen rinkelende telefoons, geen binnensmondse deadlines.

Aan het begin van dit seizoen zag ik een prachtige groep meiden op het veld staan, stuk voor stuk talentvol, ieder met haar eigen unieke kwaliteiten en hockey-inzicht. Maar eerlijk is eerlijk: het was op dat moment nog vooral een samenraapsel van individuen. Er werd al jaren fantastisch technisch training gegeven op de club (grote complimenten aan de trainers hiervoor!), maar er lag nog een enorme kans op het gebied van pure kracht en conditie.

Als de zon fel schijnt en de temperatuur stijgt, wil je hoofd waarschijnlijk volgas vooruit.

Van overleven naar écht leven:

Daar sta je dan. Je bent volledig opgebrand, de diagnose Burn-out i.c.m. cPTSS slaat in als een bom, en de reguliere zorginstanties zetten je op een wachtlijst van maar liefst +18 maanden voor psychologische hulp en ondersteuning.